Garbik Talbota, czyli Chrysiptera talboti, to niewielka morska ryba rafowa z rodziny garbikowatych. Jest to dobrze rozpoznawalny gatunek akwariowy, ceniony za kontrastowe ubarwienie i stosunkowo małe rozmiary, ale jednocześnie znany z wyraźnej terytorialności typowej dla wielu garbików. W naturze zamieszkuje płytkie rejony raf koralowych zachodniego i środkowego Indo-Pacyfiku, gdzie wykorzystuje szczeliny wśród korali i rumoszu wapiennego jako schronienie. Choć bywa polecany do akwariów morskich, jego zachowanie wymaga bardziej przemyślanego doboru obsady, niż sugerowałby sam rozmiar tej ryby.
Garbik Talbota – Chrysiptera talboti jako gatunek ryby rafowej
Chrysiptera talboti jest pojedynczym gatunkiem ryby kostnoszkieletowej, a nie nazwą rodzaju czy większej grupy. Należy do rzędu okoniokształtnych w szerokim ujęciu rafowych promieniopłetwych oraz do rodziny Pomacentridae, czyli garbikowatych, obejmującej m.in. błazenki i liczne drobne ryby rafowe określane po polsku jako garbiki lub panienki. Polska nazwa „garbik Talbota” jest używana w akwarystyce, choć w literaturze popularnej częściej spotyka się po prostu nazwę naukową.
To nieduża ryba denna i przydenna, związana z rafą koralową. Dorosłe osobniki osiągają zwykle około 5–6 cm długości całkowitej, a więc należą do mniejszych przedstawicieli rodziny. Ciało jest bocznie spłaszczone, dość wysokie, z krótkim pyskiem i małym, końcowym otworem gębowym, przystosowanym do chwytania drobnego pokarmu z toni i znad podłoża. Jak u innych ryb kostnoszkieletowych, szkielet jest zbudowany z tkanki kostnej, a oddychanie odbywa się przez skrzela osłonięte pokrywami skrzelowymi.
Najbardziej charakterystyczną cechą gatunku jest ubarwienie. Przednia część ciała i głowa są zwykle różowawe, liliowe lub jasnofioletowe, natomiast tylna część tułowia oraz okolica ogona przybierają barwę żółtą do żółtopomarańczowej. Na grzbietowej części tułowia widoczna jest ciemna, okrągława plama, często obwiedziona jaśniejszą obwódką. Właśnie ten wzór pozwala odróżnić rybę od wielu innych małych garbików spotykanych w handlu.
W ekologii rafy Chrysiptera talboti pełni rolę drobnego wszystkożercy i planktonożercy. Zjada zooplankton, drobne bezkręgowce denne, jaja i larwy małych organizmów oraz glony porastające podłoże. Sama stanowi pokarm dla większych drapieżników rafowych. Jej znaczenie nie polega więc na dużej biomasie, lecz na udziale w przepływie energii między planktonem, bentosem a wyższymi poziomami łańcucha pokarmowego.
Czym jest garbik Talbota, do jakiej grupy należy i gdzie występuje?
Garbik Talbota to morski gatunek ryby promieniopłetwej z rodziny Pomacentridae. Nie jest to ryba chrzęstnoszkieletowa ani bezżuchwowiec, lecz typowa niewielka ryba kostnoszkieletowa raf tropikalnych. W obrębie rodziny jest blisko spokrewniony z innymi gatunkami rodzaju Chrysiptera, do którego należą liczne małe, często jaskrawo ubarwione garbiki.
Naturalny zasięg występowania obejmuje tropikalne rejony Indo-Pacyfiku. Gatunek notowano m.in. w rejonie Filipin, Indonezji, Papui-Nowej Gwinei, północnej Australii, Wysp Salomona i sąsiednich części zachodniego Pacyfiku. W zależności od źródła dokładny zasięg bywa ujmowany nieco różnie, co jest typowe dla drobnych ryb rafowych obserwowanych lokalnie i mylonych z podobnymi gatunkami. Nie ma podstaw, by uznawać ten gatunek za inwazyjny; występuje naturalnie w swoim tropikalnym areale.
Środowiskiem życia są płytkie, ciepłe wody morskie o stabilnym zasoleniu, zwykle w pobliżu raf koralowych, lagun i stoków rafowych. Najczęściej spotyka się go na niewielkich głębokościach, orientacyjnie od kilku do kilkunastu metrów, choć obserwacje z nieco większych głębokości również się zdarzają. Wybiera miejsca z licznymi kryjówkami: rozgałęzionymi koralowcami, rumoszem wapiennym, szczelinami skalnymi i fragmentami martwej rafy porośniętej glonami.
Wygląd, budowa ciała i cechy rozpoznawcze
Ciało Chrysiptera talboti jest owalne, bocznie ścieśnione i dość wysokie, co poprawia manewrowość wśród korali. Głowa jest krótka, pysk niewielki, a otwór gębowy położony końcowo, co odpowiada pobieraniu drobnych organizmów z toni i z powierzchni podłoża. Zęby są małe i stożkowate, przystosowane raczej do chwytania niż rozrywania większej zdobyczy.
Płetwa grzbietowa jest długa i ciągła, z częścią kolczastą z przodu oraz miękkopromienistą z tyłu. To ważna cecha systematyczna całej rodziny. Płetwa odbytowa również posiada kolce w części przedniej. Płetwy piersiowe są dobrze rozwinięte i odgrywają dużą rolę w precyzyjnym manewrowaniu tuż nad podłożem. Ogon jest lekko wcięty, co zapewnia sprawne krótkie zrywy, ale nie służy do długotrwałego szybkiego pływania w otwartej toni.
Łuski są drobne i dobrze osadzone, a linia boczna, jak u innych ryb kostnoszkieletowych, odbiera drgania i ruch wody. To istotne przy orientacji w złożonym środowisku rafy i w wykrywaniu innych ryb zbliżających się do terytorium. Ubarwienie może nieznacznie różnić się intensywnością zależnie od kondycji, stresu, wieku i miejsca pochodzenia, ale ogólny wzór kolorystyczny pozostaje podobny.
Środowisko życia i przystosowania do rafy
Rafy koralowe to siedliska o dużej złożoności przestrzennej, wysokiej konkurencji i silnej presji drapieżniczej. Garbik Talbota jest do takiego środowiska dobrze przystosowany. Jego niewielki rozmiar umożliwia korzystanie z wąskich szczelin, a bocznie spłaszczone ciało pomaga wciskać się między gałęzie korali i kamienie.
Ryba ta zwykle utrzymuje niewielki rewir w pobliżu konkretnej kryjówki. Nie oddala się chętnie daleko w otwartą przestrzeń, chyba że warunki żerowania są korzystne i w pobliżu nie ma zagrożenia. Ubarwienie, choć jaskrawe z perspektywy człowieka, w mozaice światła, cieni, koralowców i glonów może częściowo rozpraszać kontur ciała. Ciemna plama na grzbiecie bywa interpretowana jako element sygnałowy albo zakłócający rozpoznanie sylwetki przez drapieżnika, ale jej dokładna funkcja ekologiczna nie jest jednoznacznie potwierdzona.
Gatunek zasiedla ciepłe wody tropikalne, najczęściej w zakresie około 24–28°C, choć lokalnie w naturze wartości mogą się sezonowo nieco zmieniać. Woda jest zazwyczaj dobrze natleniona, o pełnym morskim zasoleniu. Kluczowe znaczenie ma obecność struktury rafowej; sama odpowiednia temperatura nie wystarcza, jeśli brakuje schronień.
Dieta i sposób zdobywania pokarmu
Chrysiptera talboti jest drobnym wszystkożercą z wyraźnym udziałem pokarmu zwierzęcego. W naturze zjada głównie zooplankton unoszony przez prądy, drobne skorupiaki, larwy bezkręgowców oraz małe organizmy wybierane z powierzchni skał i korali. Uzupełnieniem diety są glony nitkowate i biofilm, czyli cienka warstwa mikroorganizmów i materii organicznej pokrywająca podłoże.
Żeruje krótkimi wypadami z bezpiecznej strefy. To typowa strategia małych ryb rafowych: szybki wypływ po pokarm i błyskawiczny powrót do kryjówki. Taki sposób zdobywania pożywienia ogranicza ryzyko ataku drapieżnika. W akwarium dobrze przyjmuje drobne pokarmy mrożone, granulaty dla ryb morskich i rozdrobnione mieszanki mięsne z dodatkiem składników roślinnych.
Nie jest to wyspecjalizowany glonożerca ani typowy „czyściciel” akwarium. Traktowanie garbika Talbota jako ryby mającej żywić się wyłącznie glonami byłoby błędem. W naturze jego dieta jest zróżnicowana i obejmuje znaczną część drobnego zoobentosu oraz planktonu.
Rozmnażanie i rozwój
Jak większość garbikowatych, Chrysiptera talboti rozmnaża się przez składanie ikry i zapłodnienie zewnętrzne. Samiec przygotowuje niewielkie miejsce tarłowe na twardym podłożu, zwykle oczyszczając fragment skały, martwego korala lub innej stabilnej powierzchni. Samica składa tam ikrę w zwartej warstwie, po czym samiec ją zapładnia i zwykle przejmuje główną opiekę nad zniesieniem.
Opieka obejmuje wachlowanie ikry płetwami i usuwanie niezapłodnionych lub obumarłych jaj. Taki sposób postępowania poprawia natlenienie zarodków i ogranicza rozwój grzybów oraz bakterii. Dokładna liczba jaj dla tego konkretnego gatunku nie jest dobrze udokumentowana w szeroko dostępnych źródłach, dlatego ostrożniej mówić o niewielkich do umiarkowanych zniesieniach typowych dla małych ryb rafowych niż podawać pozornie precyzyjne liczby.
Po wykluciu larwy przechodzą planktonowy etap rozwoju w toni morskiej. To ważny moment cyklu życiowego, ponieważ prądy morskie mogą rozpraszać młode osobniki między rafami. Dopiero później następuje osiedlenie na dnie i przejście do przydennego, terytorialnego trybu życia. Właśnie ten etap rekrutacji młodych ryb na rafę jest silnie zależny od lokalnych warunków środowiskowych.
Status ochrony i znaczenie ekologiczne
Garbik Talbota nie należy do najbardziej zagrożonych ryb rafowych, ale jak wiele niewielkich gatunków koralowych jest pośrednio uzależniony od kondycji rafy. Najważniejsze zagrożenia mają więc charakter siedliskowy: bielenie koralowców związane z ociepleniem oceanów, zakwaszenie wód, zanieczyszczenia, niszczenie raf przez działalność przybrzeżną oraz lokalnie destrukcyjne metody połowu.
Odłów na potrzeby handlu akwarystycznego ma znaczenie lokalne, lecz przy odpowiedzialnym pozyskiwaniu zwykle nie jest uznawany za główne zagrożenie dla całego gatunku. Większym problemem pozostaje degradacja siedlisk. Nawet jeśli drobna ryba potrafi wykorzystywać rumosz i martwe fragmenty rafy, długotrwały zanik struktury koralowej ogranicza liczbę kryjówek i zasobów pokarmowych.
Ekologicznie gatunek uczestniczy w przenoszeniu energii z planktonu i drobnych bezkręgowców do wyższych poziomów troficznych. Jest jednocześnie konsumentem i ofiarą, a przez terytorialne zachowanie może wpływać na drobną strukturę zespołów ryb w mikrosiedliskach rafowych.
| Cecha | Typowa wartość lub opis | Znaczenie biologiczne | Ciekawostka |
|---|---|---|---|
| Nazwa naukowa | Chrysiptera talboti | Jednoznacznie wskazuje konkretny gatunek ryby rafowej | W handlu akwarystycznym często funkcjonuje pod nazwą „Talbot’s damsel” |
| Przynależność systematyczna | Rodzina Pomacentridae, ryba kostnoszkieletowa | Łączy gatunek z garbikami i błazenkami | To ta sama rodzina co błazenek pomarańczowy, ale tryb życia jest inny |
| Długość | Zwykle około 5–6 cm długości całkowitej | Mały rozmiar ułatwia ukrywanie się wśród korali | Niewielki rozmiar nie oznacza łagodnego charakteru |
| Środowisko | Ciepłe, płytkie rafy koralowe i laguny Indo-Pacyfiku | Obecność kryjówek jest ważniejsza niż sama głębokość | Często przebywa tuż nad podłożem, patrolując mały rewir |
| Ubarwienie | Przód ciała różowawy lub liliowy, tył żółty, ciemna plama na grzbiecie | Ułatwia rozpoznanie osobników własnego gatunku i może rozpraszać kontur ciała | To jedna z najbardziej charakterystycznych kombinacji barw w rodzaju Chrysiptera |
| Dieta | Drobny plankton, bezkręgowce denne, biofilm i glony | Pozwala wykorzystywać zarówno pokarm z toni, jak i z podłoża | Nie jest wyłącznie glonożerny, mimo że skubie porosty i naloty |
| Rozmnażanie | Składanie ikry na podłożu, opieka samca nad jajami | Zwiększa przeżywalność zarodków w warunkach rafy | Samiec wachluje ikrę, poprawiając jej natlenienie |
| Zachowanie | Terytorialny, aktywny w dzień, zwykle związany z jedną kryjówką | Ogranicza konkurencję o schronienie i dostęp do pokarmu | W małym akwarium może zdominować znacznie spokojniejsze ryby |
Różnice między samcem, samicą oraz osobnikami młodymi i dorosłymi
Wyraźny dymorfizm płciowy u garbika Talbota nie jest silnie zaznaczony w codziennej obserwacji. Samce i samice są do siebie podobne pod względem ubarwienia i kształtu ciała, dlatego rozróżnianie płci na podstawie wyglądu zewnętrznego bywa niepewne. W okresie rozrodu samce mogą wykazywać intensywniejsze zachowania terytorialne i częściej przebywać przy przygotowanym miejscu składania ikry, co jest praktyczniejszą wskazówką niż subtelne różnice kolorystyczne.
Młode osobniki zwykle przypominają dorosłe, ale ich barwy mogą być bardziej kontrastowe albo przeciwnie, nieco mniej ustabilizowane zależnie od wielkości i kondycji. U bardzo młodych ryb proporcjonalnie większe wydają się oczy, co jest typowe dla narybku i młodocianych stadiów wielu ryb kostnoszkieletowych. Wraz z dojrzewaniem wzrasta terytorialność oraz skłonność do obrony wybranego zakątka rafy lub akwarium.
Sposób życia, poruszanie się i typowe zachowania
Garbik Talbota jest aktywny głównie w dzień. Porusza się krótkimi seriami ruchów, wykorzystując przede wszystkim płetwy piersiowe do zawisania, cofania i precyzyjnych skrętów. To styl pływania charakterystyczny dla wielu małych ryb rafowych, dla których ważniejsza od długiego pościgu jest zwrotność.
Zachowanie ma wyraźnie terytorialny charakter. Osobnik utrzymuje obszar wokół kryjówki i może przeganiać inne niewielkie ryby o podobnym trybie życia, zwłaszcza gdy zbiornik lub fragment rafy oferuje mało schronień. Nie jest to jednak agresja „bez powodu”, lecz adaptacja do środowiska, w którym o bezpieczeństwie decyduje dostęp do konkretnego miejsca ukrycia.
Komunikacja odbywa się głównie przez sygnały wzrokowe i zachowania posturalne: ustawianie ciała bokiem, krótkie pościgi, demonstracyjne zbliżanie się do intruza. U wielu garbikowatych obserwowano także dźwięki o niskiej intensywności powstające przy interakcjach społecznych, ale dla Chrysiptera talboti dane terenowe są ograniczone, więc nie należy tego przedstawiać jako najlepiej potwierdzonej cechy gatunku.
Gatunek nie odbywa dalekich migracji jak ryby oceaniczne czy wędrowne. Największą „podróżą” w cyklu życia jest stadium larwalne unoszone przez prądy morskie między obszarami rafowymi. Dorosłe ryby są natomiast silnie osiadłe w skali lokalnej.
Porównanie z podobnymi gatunkami
Garbik Talbota bywa mylony z innymi przedstawicielami rodzaju Chrysiptera i pokrewnymi małymi garbikami rafowymi.
- Chrysiptera parasema, czyli popularny żółtoogonowy garbik, ma intensywnie niebieski przód ciała i żółty tył, ale zwykle nie posiada charakterystycznej ciemnej plamy na grzbiecie, a kontrast niebiesko-żółty jest wyraźniejszy niż różowo-żółty u C. talboti.
- Chrysiptera hemicyanea ma podobny mały rozmiar i częściowo żółte ubarwienie, lecz dominują u niej tony niebieskie, a żółć koncentruje się inaczej niż u garbika Talbota.
- Chrysiptera springeri jest ciemniejsza, zwykle granatowoniebieska i pozbawiona pastelowego połączenia różu z żółcią. Bywa ceniona za mniejszą skłonność do atakowania bezkręgowców niż niektóre inne małe garbiki, ale charakter nadal pozostaje stanowczy.
- Pomacentrus amboinensis i pokrewne gatunki z innego rodzaju również są małe i żółtawe, jednak różnią się detalami budowy oraz wzoru na ciele; w handlu mniej doświadczeni hobbyści mogą je błędnie utożsamiać.
Najpewniejszą cechą rozpoznawczą Chrysiptera talboti pozostaje połączenie jasnej, lilioworóżowej przedniej części ciała, żółtej tylnej części i ciemnej plamy na grzbiecie.
Najważniejsze fakty i częste nieporozumienia
- Garbik Talbota to nie „mały błazenek”, choć należy do tej samej rodziny co błazenki.
- Niewielki rozmiar nie oznacza zawsze spokojnego usposobienia; gatunek może być wyraźnie terytorialny.
- Nie jest rybą słodkowodną ani słonawowodną, lecz typowo morską, rafową.
- Nie żywi się wyłącznie glonami i nie zastępuje ekipy czyszczącej w akwarium rafowym.
- Nie powinno się go oceniać wyłącznie jako „łatwego dla początkujących”, bo powodzenie zależy od doboru obsady i aranżacji zbiornika.
- W naturze jest związany z rafą i obecnością kryjówek, a nie tylko z samą temperaturą tropikalnej wody.
Warunki utrzymania w akwarium morskim
Chrysiptera talboti jest regularnie utrzymywany w akwariach morskich i przy odpowiednich warunkach może dobrze funkcjonować w domowym zbiorniku. Nie jest jednak idealnym wyborem do każdej obsady towarzyskiej. Dla pojedynczego osobnika zaleca się akwarium z dojrzałą filtracją biologiczną i licznymi kryjówkami, praktycznie zwykle od około 100 litrów wzwyż, a w przypadku zbiorników wielogatunkowych większa długość akwarium jest ważniejsza niż sama pojemność liczona w litrach.
Woda powinna mieć stabilne parametry typowe dla akwariów rafowych: temperaturę zwykle około 24–27°C, zasolenie odpowiadające pełnej wodzie morskiej, pH najczęściej w zakresie około 8,0–8,4 oraz dobrą cyrkulację i natlenienie. Gatunek nie wymaga bardzo silnego prądu, ale źle reaguje na długotrwale pogarszającą się jakość wody. Podłoże może być piaszczyste lub mieszane, natomiast kluczowe są skały, groty i szczeliny tworzące strefy widoczności i możliwości wycofania się.
Najbezpieczniej utrzymywać jednego osobnika albo dobrze przemyślaną obsadę w większym zbiorniku. Trzymanie kilku osobników tego gatunku razem bywa możliwe, ale zwykle wymaga obszernego akwarium z dużą liczbą kryjówek i ostrożnego wpuszczania ryb, ponieważ ryzyko konfliktów jest realne. W mniejszych akwariach pojedynczy garbik Talbota często sprawdza się lepiej niż grupa.
Jako współmieszkańców warto wybierać ryby spokojne, ale nie skrajnie płochliwe, i jednocześnie nie bardzo agresywne wobec małych garbików. Dobrze dobrane mogą być niektóre babki, niewielkie wargacze, błazenki w odpowiednio dużym zbiorniku czy spokojniejsze ryby denne. Należy uważać przy łączeniu z innymi garbikami, pseudochromisami i podobnie terytorialnymi małymi rybami rafowymi.
W akwarium gatunek akceptuje różnorodny pokarm: drobne granulaty morskie, mrożonki takie jak artemia, mysis i drobno siekane owoce morza, a także pokarmy z dodatkiem składników roślinnych. Lepiej karmić małymi porcjami niż podawać jednorazowo dużo pożywienia. Jak wiele małych ryb rafowych, korzysta z częstszego dostępu do drobnego pokarmu, ale bez przekarmiania pogarszającego jakość wody.
Rozmnażanie w akwarium jest możliwe, lecz odchów larw jest znacznie trudniejszy niż samo doprowadzenie do tarła. Największym wyzwaniem pozostaje żywienie bardzo drobnych stadiów larwalnych i zapewnienie odpowiednich warunków w osobnych systemach hodowlanych.
Ciekawostki o garbiku Talbota
- To jeden z bardziej pastelowo ubarwionych garbików spotykanych w akwarystyce morskiej.
- Choć należy do tej samej rodziny co błazenki, nie tworzy symbiozy z ukwiałami.
- Jego ciemna plama na grzbiecie bywa pierwszą cechą zauważaną przez doświadczonych sprzedawców i akwarystów.
- Larwy tego gatunku przez część życia unoszą się w toni morskiej, mimo że dorosłe ryby są silnie związane z konkretnym miejscem na rafie.
- W akwarium często najodważniej zachowuje się wobec ryb podobnej wielkości, a nie wobec największych współmieszkańców.
- W naturze niewielka ryba może wspierać funkcjonowanie rafy przez zjadanie części drobnych bezkręgowców i glonowych nalotów.
- Kolory garbika Talbota mogą chwilowo blednąć pod wpływem stresu transportowego i dopiero po aklimatyzacji wracają do pełnej intensywności.
- Jego niewielki rozmiar sprawia, że bywa kupowany impulsywnie, mimo że zachowanie terytorialne wymaga planowania obsady.
FAQ
Jak duży rośnie garbik Talbota?
Dorosły garbik Talbota osiąga zwykle około 5–6 cm długości całkowitej. To mała ryba, ale jej aktywność i terytorialność sprawiają, że nie należy oceniać wymagań zbiornika wyłącznie na podstawie centymetrów długości.
Czy garbik Talbota jest agresywny?
Nie jest dużym drapieżnikiem, ale może wykazywać wyraźną terytorialność. W praktyce oznacza to przeganianie ryb, które wpływają zbyt blisko jego kryjówki. W większych, dobrze zaaranżowanych akwariach zwykle jest łatwiejszy do utrzymania niż w małych systemach z ograniczoną liczbą schronień.
Jakie akwarium jest odpowiednie dla Chrysiptera talboti?
Najlepsze będzie stabilne akwarium morskie z dojrzałą filtracją, żywą skałą lub jej odpowiednikiem oraz wieloma kryjówkami. Dla pojedynczego osobnika praktycznie sensowny jest zbiornik od około 100 litrów, a przy większej obsadzie i łączeniu z innymi terytorialnymi rybami warto przewidzieć większą długość akwarium.
Co je garbik Talbota?
W naturze żywi się drobnym planktonem, małymi bezkręgowcami i częściowo glonami oraz biofilmem. W akwarium przyjmuje drobne pokarmy mrożone, granulaty dla ryb morskich i mieszanki z dodatkiem składników roślinnych. Dieta powinna być urozmaicona.
Czy można trzymać kilka garbików Talbota razem?
Jest to możliwe, ale nie zawsze proste. W małym akwarium ryby mogą silnie ze sobą konkurować. Powodzenie zależy od wielkości zbiornika, liczby kryjówek, kolejności wpuszczania i charakteru konkretnych osobników. W wielu przypadkach bezpieczniej utrzymywać jednego osobnika niż próbować tworzyć małą grupę.
Jak odróżnić garbika Talbota od podobnych garbików?
Najłatwiej zwrócić uwagę na zestaw cech: różowawo-liliową przednią część ciała, żółty tył oraz ciemną plamę na grzbietowej części tułowia. Inne gatunki rodzaju Chrysiptera częściej mają bardziej intensywnie niebieski przód lub odmienny układ żółtych pól.
Czy garbik Talbota nadaje się dla początkujących akwarystów morskich?
Może być utrzymywany przez mniej doświadczone osoby, ale pod warunkiem rozumienia podstaw prowadzenia stabilnego akwarium morskiego i świadomego doboru obsady. Sam gatunek jest dość odporny jak na małą rybę rafową, lecz problemy zwykle wynikają z konfliktów terytorialnych, a nie z wyjątkowo trudnych parametrów wody.
Jak rozmnaża się garbik Talbota?
Rozmnaża się przez składanie ikry na twardym podłożu. Samiec przygotowuje miejsce tarła, zapładnia jaja i opiekuje się nimi do wyklucia. Najtrudniejszym etapem w warunkach hodowlanych jest zwykle odchów larw po przejściu do stadium planktonowego.
