Razbora galaxy – Danio margaritatus

Razbora galaxy to popularna nazwa niewielkiej ryby słodkowodnej Danio margaritatus, dawniej opisywanej także pod nazwą Celestichthys margaritatus. Mimo handlowego określenia „razbora” nie jest to przedstawiciel rodzaju Rasbora, lecz drobny karpiokształtny z rodzaju Danio, należący do rodziny karpiowatych. Gatunek stał się wyjątkowo ceniony w akwarystyce ze względu na kontrastowe ubarwienie, niewielkie rozmiary i interesujące zachowania społeczne. Jednocześnie jego biologia w naturze przez długi czas była słabiej poznana niż popularność w handlu, dlatego część informacji trzeba przedstawiać ostrożnie i z uwzględnieniem zmienności lokalnych populacji.

Razbora galaxy – Danio margaritatus: czym jest ta ryba i co warto o niej wiedzieć?

Danio margaritatus to mały, słodkowodny gatunek ryby kostnoszkieletowej z rzędu karpiokształtnych. Dorosłe osobniki osiągają zwykle około 2–2,5 cm długości całkowitej, rzadziej więcej, co czyni je jednymi z najmniejszych popularnych ryb akwariowych. Jej ciało jest ciemne, granatowoszare do oliwkowego, pokryte jasnymi, perłowymi plamkami, a płetwy mają czerwone, pomarańczowe i czarne akcenty.

Najważniejsze cechy tego gatunku to niewielki rozmiar, wyraźny dymorfizm płciowy, życie w luźnych grupach oraz rozsiewanie ikry bez długotrwałej opieki nad potomstwem. W naturze ryba ta zasiedla płytkie, silnie porośnięte zbiorniki i mokradłowe oczka wodne w Azji Południowo-Wschodniej, przede wszystkim w Mjanmie. Nie jest rybą morską ani słonawowodną, nie odbywa dalekich migracji i nie należy do właściwych razbor, choć nazwa handlowa utrwaliła się bardzo silnie.

W akwarystyce Danio margaritatus uchodzi za gatunek stosunkowo wymagający pod względem stabilności środowiska, doboru współmieszkańców i sposobu karmienia. Nie jest trudny z powodu rozmiaru akwarium, lecz z powodu delikatnej hierarchii społecznej, skłonności do płochliwości i potrzeby utrzymywania w większej grupie w dobrze zarośniętym zbiorniku.

Systematyka, przynależność i naturalne występowanie

Razbora galaxy, czyli Danio margaritatus, jest gatunkiem, a nie rodzajem ani rodziną. Należy do:

• gromady ryb promieniopłetwych,
• rządu karpiokształtnych (Cypriniformes),
• rodziny karpiowatych (Cyprinidae),
• rodzaju Danio.

Naturalny zasięg gatunku obejmuje przede wszystkim wyżynne rejony Mjanmy, zwłaszcza obszar stanu Szan. Najbardziej znane stanowiska wiążą się z okolicami jeziora Inle i z sąsiednimi, płytkimi zbiornikami wodnymi, rowami, rozlewiskami i źródliskowymi oczkami. W źródłach terenowych podkreśla się, że ryba niekoniecznie żyje w samym dużym jeziorze, lecz częściej w drobnych, gęsto zarośniętych wodach połączonych z lokalnym systemem hydrologicznym.

Środowisko tego gatunku to woda słodka, zwykle płytka, spokojna lub bardzo wolno płynąca, często przejrzysta, z miękką do umiarkowanie twardej wodą i bogatą roślinnością zanurzoną. Dno bywa muliste, detrytusowe albo porośnięte drobnymi roślinami. Temperatura w naturze może się sezonowo zmieniać; w wyżynnych stanowiskach nie zawsze jest tak wysoka jak w typowych tropikalnych akwariach. Właśnie dlatego ryba ta dobrze czuje się raczej w wodzie umiarkowanie ciepłej niż przegrzanej.

Danio margaritatus nie jest gatunkiem szeroko introdukowanym na świecie na taką skalę jak niektóre żyworódki czy tilapie. Jego znaczenie dla człowieka wiąże się głównie z handlem akwarystycznym. Po odkryciu i szybkim rozpowszechnieniu w akwarystyce presja odłowów lokalnie budziła obawy, choć później rozwój hodowli zmniejszył część tego nacisku.

Wygląd, budowa ciała i cechy rozpoznawcze

Ciało Danio margaritatus jest krótkie, stosunkowo wysokie jak na tak małą rybę i lekko bocznie spłaszczone. To odróżnia ją od wielu bardziej smukłych przedstawicieli rodzaju Danio. Dorosłe osobniki mają niewielką głowę z końcowym, małym otworem gębowym przystosowanym do chwytania drobnych bezkręgowców i innych mikroskopijnych cząstek pokarmowych z toni i z powierzchni roślin.

Uzębienie, jak u innych karpiowatych, nie występuje w szczękach w postaci typowych zębów chwytających. Ryby tej grupy mają zęby gardłowe, czyli struktury położone głębiej, używane do rozdrabniania pokarmu. Łuski są obecne, drobne i dobrze przylegające. Linia boczna, będąca narządem wykrywającym ruchy wody, u tego gatunku jest ograniczona lub słabo zaznaczona, co jest typowe dla części drobnych karpiowatych.

Płetwa grzbietowa jest pojedyncza i osadzona bardziej ku tyłowi niż u wielu innych małych ryb. Płetwy piersiowe i brzuszne są niewielkie, ale ważne dla precyzyjnego manewrowania wśród roślin. Płetwa odbytowa bywa mocniej zaznaczona barwnie u samców. Płetwa ogonowa jest rozwidlona i umożliwia krótkie, szybkie zrywy, typowe dla małych ryb żyjących w gęstej roślinności.

Najbardziej charakterystyczne jest ubarwienie. Tło ciała jest ciemne, od grafitowoniebieskiego po oliwkowobrązowe, z licznymi jasnymi plamkami przypominającymi perły lub gwiazdy. Stąd angielska nazwa „celestial pearl danio”. Płetwy, zwłaszcza u samców, mają czerwone lub pomarańczowe pola przecięte cienkimi, ciemnymi pasami.

Środowisko życia i przystosowania ekologiczne

Razbora galaxy zasiedla przede wszystkim płytkie, drobne zbiorniki ze znaczną ilością roślin, gdzie ważne są osłona wzrokowa, bogactwo mikrofauny i niewielki przepływ wody. Takie siedliska zapewniają obfitość drobnego pokarmu oraz liczne kryjówki przed drapieżnikami. Ubarwienie, choć efektowne dla człowieka, wśród cieni roślin i plam światła może działać rozpraszająco i utrudniać dostrzeżenie ryby.

Mały rozmiar ciała jest przystosowaniem do wykorzystywania drobnych nisz siedliskowych. Ryba może żerować między delikatnymi łodygami i liśćmi oraz korzystać z miejsc niedostępnych dla większych drapieżników. To jednak oznacza także większą podatność na wahania jakości wody, wysychanie siedlisk i gwałtowne zmiany środowiskowe.

Oddycha typowo dla ryb kostnoszkieletowych przy użyciu skrzeli, nie ma dodatkowego narządu oddechowego do pobierania powietrza atmosferycznego. Utrzymywanie się w toni wodnej jest możliwe dzięki pęcherzowi pławnemu, jak u większości karpiowatych. W naturze ryba częściej przebywa w środkowej i dolnej części bardzo płytkiej strefy przyroślinnej niż na otwartej wodzie.

Dieta i sposób zdobywania pokarmu

Danio margaritatus jest drobnym mikrodrpieżnikiem i wszystkożercą z wyraźnym udziałem pokarmu zwierzęcego. W naturze zjada przede wszystkim małe bezkręgowce wodne: zooplankton, larwy owadów, drobne skorupiaki i organizmy związane z porośniętym podłożem. Może także pobierać detrytus organiczny i bardzo drobne elementy pokarmu osiadłe na roślinach.

Sposób żerowania polega na krótkich podpłynięciach i wybieraniu pojedynczych obiektów pokarmowych. To nie jest ryba, która pochłania duże porcje jedzenia w pośpiechu. Z tego powodu w akwarium często lepiej radzi sobie z małym, dobrze dobranym pokarmem niż z dużymi granulatami czy płatkami o zbyt twardej strukturze.

Młode osobniki pobierają jeszcze drobniejszy pokarm niż dorosłe. W pierwszych etapach rozwoju ważne są najmniejsze organizmy, takie jak pierwotniaki hodowlane i bardzo drobny plankton. U dorosłych wysoki udział małych organizmów białkowych wpływa na kondycję, wybarwienie i gotowość do tarła.

Rozmnażanie i rozwój

Razbora galaxy rozmnaża się przez składanie ikry i zapłodnienie zewnętrzne. Nie buduje gniazd pianowych, nie inkubuje jaj w pysku i nie należy do ryb żyworodnych. W warunkach naturalnych i akwariowych obserwowano składanie pojedynczych jaj lub niewielkich partii ikry wśród drobnych roślin, mchów i innych struktur dających osłonę.

To typowy rozsiewacz ikry, ale nie tak masowy jak niektóre większe karpiowate. Samce prezentują się samicom, intensyfikują kolory i mogą zajmować małe mikroriwiry wśród roślin. Po złożeniu jaj opieka rodzicielska jest znikoma lub nie występuje. Dorosłe ryby mogą zjadać ikrę i świeżo wykluty narybek, jeśli mają do niego dostęp.

Liczba jaj składanych jednorazowo bywa ograniczona, ale tarło może się powtarzać wielokrotnie w sprzyjających warunkach. Rozwój zarodków jest stosunkowo szybki, zwykle liczony w dniach, zależnie od temperatury. Narybek jest bardzo drobny i przez pierwszy okres wymaga mikropokarmu. Dojrzałość płciową osobniki osiągają wcześnie, zwykle po kilku miesiącach, co jest typowe dla małych ryb o krótkim cyklu życiowym.

Długość życia w akwariach najczęściej podaje się orientacyjnie na około 2–4 lata, ale zależy to od jakości warunków, sposobu karmienia i stabilności środowiska. Dokładne dane terenowe dotyczące wieku w naturze są ograniczone.

Status ochrony, zagrożenia i znaczenie ekologiczne

Danio margaritatus zyskał rozgłos bardzo szybko po rozpowszechnieniu w akwarystyce, co początkowo wywołało wzmożony odłów dzikich osobników. W pierwszych latach po odkryciu pojawiały się obawy o lokalne spadki liczebności. Późniejsze obserwacje wskazywały, że gatunek może występować szerzej w odpowiednich siedliskach, niż początkowo sądzono, ale populacje nadal mogą być wrażliwe na degradację mokradeł i płytkich zbiorników.

Do głównych zagrożeń należą osuszanie terenów podmokłych, przekształcanie małych zbiorników, zanieczyszczenie wody, intensyfikacja rolnictwa oraz lokalny odłów na potrzeby handlu. W przypadku tak małej ryby szczególnie istotna jest utrata drobnych, gęsto zarośniętych siedlisk, które często nie są traktowane jako obszary priorytetowe, mimo dużej wartości dla bioróżnorodności.

Ekologicznie gatunek pełni rolę konsumenta drobnych bezkręgowców i jednocześnie stanowi pokarm dla większych ryb, płazów, larw ważek i ptaków wodnych. Jest elementem drobnoskalowych sieci troficznych płytkich wód śródlądowych. Z punktu widzenia nauki i akwarystyki ma znaczenie jako przykład ryby odkrytej dla szerokiego hobby stosunkowo niedawno, a zarazem szybko wdrożonej do rozmnażania w hodowli.

Najważniejsze informacje o razborze galaxy

Cecha	Typowa wartość lub opis	Znaczenie biologiczne	Ciekawostka
Nazwa naukowa	Danio margaritatus	Prawidłowo wskazuje przynależność do rodzaju Danio, a nie do rodzaju Rasbora	W handlu długo funkcjonowała także dawna nazwa Celestichthys margaritatus
Typ środowiska	Woda słodka, płytkie i gęsto zarośnięte zbiorniki	Roślinność daje osłonę, miejsca żerowania i tarła	Nie jest to ryba otwartej toni, mimo że bywa tak prezentowana w sklepach
Typowy rozmiar dorosłych	Zwykle około 2–2,5 cm długości całkowitej	Mały rozmiar pozwala wykorzystywać bardzo drobne nisze siedliskowe	To jedna z najmniejszych regularnie utrzymywanych ryb karpiowatych
Ubarwienie	Ciemne ciało z jasnymi, perłowymi plamkami oraz czerwono-czarnymi płetwami	Może ułatwiać rozpoznawanie partnerów i jednocześnie rozpraszać sylwetkę wśród roślin	Nazwa „galaxy” odnosi się właśnie do układu plamek przypominających gwiazdy
Dieta	Drobne bezkręgowce, zooplankton, mikrofauna, w akwarium także mikropokarmy	Wysoki udział pokarmu zwierzęcego wspiera wzrost i rozród	Zbyt duży pokarm bywa przez nie odrzucany mimo pozornego zainteresowania
Tryb życia	Dzienny, grupowy, z drobną rywalizacją samców	Życie w grupie obniża płochliwość i poprawia zachowania rozrodcze	W małej grupie ryby często stają się skryte i słabiej wybarwione
Rozmnażanie	Składanie ikry wśród roślin, bez opieki nad potomstwem	Rośliny i drobne kryjówki zwiększają przeżywalność jaj i narybku	W dobrych warunkach tarło może powtarzać się regularnie
Znaczenie dla akwarystyki	Bardzo popularna mała ryba ozdobna do spokojnych zbiorników	Wymaga odpowiedniego doboru towarzystwa i drobnego pokarmu	Jej ogromna popularność wybuchła niemal natychmiast po pojawieniu się w handlu

Samiec, samica i ryby młode – najważniejsze różnice

Dymorfizm płciowy u Danio margaritatus jest wyraźny, zwłaszcza u dojrzałych i dobrze utrzymanych osobników. Samce są zwykle smuklejsze, intensywniej wybarwione i mają mocniejsze czerwone oraz czarne wzory na płetwach. Tło ciała bywa u nich bardziej nasycone, a kontrast jaśniejszych plamek silniejszy.

Samice są z reguły pełniejsze, szczególnie w partii brzusznej, i nieco spokojniej ubarwione. Ich płetwy częściej mają mniej kontrastowe czerwone akcenty, a sylwetka sprawia wrażenie bardziej krępej. U gotowych do tarła samic brzuch staje się wyraźniej zaokrąglony.

Osobniki młode są bledsze, mniej kontrastowe i trudniejsze do rozróżnienia pod względem płci. Z wiekiem, przy odpowiednim pokarmie i niskim poziomie stresu, wybarwienie dojrzewa, a zachowania godowe samców stają się lepiej widoczne. To ważne, ponieważ sprzedawane w sklepach młode ryby bywają oceniane jako „nijakie”, choć po kilku tygodniach w dobrych warunkach wyglądają zupełnie inaczej.

Sposób życia, zachowanie i komunikacja

Razbora galaxy prowadzi dzienny tryb życia. Nie tworzy bardzo zwartej ławicy na wzór niektórych tetrowatych, lecz raczej luźną grupę, w której poszczególne osobniki utrzymują kontakt wzrokowy i dystans społeczny. W sytuacji zagrożenia grupa się zacieśnia, a ryby chowają się w roślinności.

Samce mogą zajmować niewielkie obszary pokazowe i demonstrować płetwy wobec rywali. Zwykle są to zachowania rytualne, a nie ciężkie walki. W dobrze urządzonym akwarium i w naturze napięcie rozprasza gęsta struktura siedliska. W zbyt pustym zbiorniku presja między samcami często wzrasta.

Komunikacja opiera się głównie na bodźcach wzrokowych i sygnałach odbieranych przez linię boczną. Intensywność ubarwienia, ustawienie płetw i pozycja ciała mają znaczenie w interakcjach godowych i rywalizacji. To ryba bardzo czujna, reagująca na szybkie ruchy i obecność większych współmieszkańców.

Nie obserwowano u tego gatunku dalekich migracji sezonowych. Jego przemieszczanie ma raczej skalę lokalną i zależy od poziomu wody, dostępności roślin oraz warunków w drobnych zbiornikach śródlądowych.

Porównanie z podobnymi i często mylonymi rybami

Z powodu nazwy handlowej razbora galaxy bywa mylona z właściwymi razborami z rodzajów Rasbora, Boraras i pokrewnych. W praktyce warto porównać ją z kilkoma małymi gatunkami azjatyckimi.

• Danio erythromicron – blisko spokrewniony gatunek z okolic jeziora Inle. Jest bardziej wydłużony i ma wzór z podłużnych linii niż z jasnych plamek. Ma podobne wymagania środowiskowe i także lubi chłodniejszą, dobrze natlenioną wodę.
• Boraras maculatus – znacznie mniejsza, prawdziwa drobna razbora. Ma bardziej smukłe ciało i inny typ ubarwienia, zwykle z ciemnymi plamami na ciele. Jest delikatniejsza i jeszcze bardziej „mikrofaunowa” pod względem pokarmu.
• Danio rerio – klasyczny danio pręgowany. To również przedstawiciel rodzaju Danio, ale większy, bardziej ruchliwy i wyraźnie lepiej przystosowany do szybszego pływania w otwartej przestrzeni niż Danio margaritatus.
• Microrasbora rubescens – inna drobna ryba z regionu Inle, bardziej smukła, o prostszym ubarwieniu. Wspólne pochodzenie siedliskowe sprawia, że gatunki te bywają zestawiane, ale można je łatwo odróżnić po proporcjach ciała i wzorze na bokach.

Najczęstsze mity i nieporozumienia

• „To po prostu mała razbora” – nie. Nazwa handlowa jest myląca, bo gatunek należy do rodzaju Danio.
• „Skoro jest malutka, wystarczy bardzo małe akwarium” – niekoniecznie. O powodzeniu decydują przede wszystkim długość zbiornika, stabilność warunków, roślinność i wielkość grupy.
• „Nadaje się do każdego akwarium towarzyskiego” – nie. Większe, szybciej jedzące ryby mogą ją stresować i zagłodzić przy karmieniu.
• „Jest typową rybą ławicową jak neon” – raczej tworzy luźną grupę niż zwartą ławicę przez cały czas.
• „Je wszystko” – pobierze wiele pokarmów, ale najlepiej radzi sobie z bardzo drobnym pokarmem dobrej jakości.
• „To ryba wyłącznie ciepłolubna” – nie. Długotrwałe utrzymywanie w zbyt wysokiej temperaturze często nie działa na nią korzystnie.

Warunki utrzymania w akwarium

Danio margaritatus jest regularnie utrzymywany i rozmnażany w akwariach domowych, dlatego praktyczna sekcja akwarystyczna jest w jego przypadku jak najbardziej uzasadniona. Najlepiej sprawdza się w spokojnym, dobrze zarośniętym zbiorniku z wolną przestrzenią do krótkiego pływania między kępami roślin. Bardzo ważna jest długość akwarium i struktura wnętrza, a nie sama pojemność liczona w litrach.

Dla grupy warto wybierać akwarium o długości co najmniej około 50–60 cm, a najlepiej większe, jeśli planowane są także inne gatunki. Ryby tej wielkości nie potrzebują głębokiego zbiornika, ale korzystają na rozbudowanej strefie przydennej i środkowej z mchami, drobnolistnymi roślinami, korzeniami i strefami cienia.

Zalecana temperatura długoterminowa zwykle mieści się orientacyjnie w zakresie około 20–24°C, choć krótkotrwale ryby tolerują nieco szerszy zakres. pH może być lekko kwaśne do obojętnego lub lekko zasadowego, mniej więcej około 6,5–7,5. Twardość nie musi być skrajnie niska; ważniejsza od gonienia za idealną liczbą jest stabilność i dobra jakość wody. Filtracja powinna być wydajna, ale przepływ raczej umiarkowany niż silny.

Grupa nie powinna być zbyt mała. Praktycznie zwykle zaleca się co najmniej 8–10 osobników, a większa grupa często daje lepsze efekty behawioralne i kolorystyczne. W małej liczbie ryby stają się płochliwe i mniej aktywne. Samce mogą między sobą rywalizować, ale w większej grupie i przy odpowiedniej aranżacji napięcie rozkłada się naturalniej.

Najlepsi współmieszkańcy to inne bardzo spokojne, drobne gatunki o podobnych wymaganiach i nienachalnym sposobie żerowania. Należy unikać dużych, energicznych ryb, które dominują przy karmieniu, oraz gatunków mogących traktować galaxy jako pokarm. Dobrze sprawdzają się małe bezkonfliktowe ryby i część spokojnych krewetek karłowatych, choć bardzo młody narybek krewetek może być zjadany.

W akwarium razbora galaxy najlepiej pobiera drobny pokarm: pył, mikrogranulat, rozdrobnione pokarmy mrożone i żywe, takie jak artemia, oczlik czy rozwielitka w małym rozmiarze. Karmienie powinno być umiarkowane i dostosowane do tego, że ryba zbiera jedzenie wolniej niż wiele innych popularnych gatunków.

Rozmnażanie w akwarium jest możliwe i bywa regularne, zwłaszcza w gęsto zarośniętych zbiornikach gatunkowych. Jeśli celem jest odchów większej liczby młodych, zwykle stosuje się oddzielny zbiornik tarliskowy lub gęste media chroniące ikrę przed zjedzeniem.

Ciekawostki o Danio margaritatus

• Gatunek został bardzo szybko spopularyzowany w akwarystyce po odkryciu i przez pewien czas uchodził za jedną z najbardziej poszukiwanych małych ryb ozdobnych.
• Nazwa „galaxy” nie jest nazwą naukową, lecz handlowym odniesieniem do układu jasnych kropek na ciele.
• Choć jest maleńka, samce potrafią być zaskakująco pewne siebie wobec rywali tej samej wielkości.
• W dobrze urządzonym akwarium ryby te częściej pokazują się na widoku niż w surowych, słabo obsadzonych zbiornikach.
• To przykład gatunku, który pokazał, jak silnie handel akwarystyczny może wpłynąć na lokalne populacje zaraz po odkryciu atrakcyjnej ryby.
• Jej dawna klasyfikacja była przedmiotem dyskusji, dlatego w starszych materiałach można znaleźć inną nazwę rodzajową.
• Ubarwienie samców staje się najbardziej kontrastowe przy dobrej kondycji, odpowiedniej diecie i obecności konkurentów oraz samic.
• Wbrew obiegowej opinii nie jest to ryba „do nanoakwarium bez opieki”, lecz gatunek wymagający przemyślanego środowiska.

FAQ

Jak duża rośnie razbora galaxy?

Dorosła razbora galaxy, czyli Danio margaritatus, osiąga zwykle około 2–2,5 cm długości całkowitej. To wartość typowa dla dojrzałych osobników; informacje o większych rozmiarach pojawiają się rzadziej i nie są standardem.

Czy razbora galaxy to naprawdę razbora?

Nie w sensie systematycznym. To nazwa handlowa i potoczna. Prawidłowo ryba należy do rodzaju Danio, a nie do rodzaju Rasbora. Określenie „razbora galaxy” utrwaliło się jednak bardzo mocno w akwarystyce.

Ile osobników Danio margaritatus należy trzymać razem?

Najlepiej utrzymywać co najmniej 8–10 osobników, a często jeszcze większa grupa daje lepsze rezultaty. W zbyt małej liczbie ryby bywają płochliwe, słabiej wybarwione i mniej naturalnie się zachowują.

Jakiego akwarium potrzebuje razbora galaxy?

Potrzebuje spokojnego, dobrze zarośniętego akwarium z wolnym miejscem do pływania między roślinami. Ważniejsza od skrajnie małej pojemności jest odpowiednia długość zbiornika, stabilna jakość wody, umiarkowany przepływ i drobna struktura roślinna dająca kryjówki oraz miejsca tarła.

Co je razbora galaxy?

W naturze zjada głównie drobne bezkręgowce i mikrofaunę. W akwarium najlepiej sprawdzają się bardzo drobne pokarmy: mikrogranulaty, pyły, pokarmy żywe i mrożone w małym rozmiarze. Zbyt duże cząstki bywają trudne do pobrania.

Czy razbora galaxy jest agresywna?

To gatunek zasadniczo spokojny, ale samce mogą rywalizować między sobą pokazowo i przeganiać się wśród roślin. Nie jest to zwykle groźna agresja, jeśli ryby mają odpowiednio dużą grupę i złożone środowisko z kryjówkami.

Jak odróżnić samca od samicy razbory galaxy?

Samce są na ogół smuklejsze i intensywniej wybarwione, szczególnie na płetwach, które mają mocniejsze czerwone i czarne akcenty. Samice są pełniejsze, zwykle nieco bledsze i bardziej zaokrąglone w partii brzusznej, zwłaszcza przed tarłem.

Czy razbora galaxy rozmnaża się w akwarium?

Tak, w sprzyjających warunkach może rozmnażać się dość chętnie. Składa ikrę wśród drobnych roślin i mchów, ale nie opiekuje się potomstwem. Jeśli akwarium jest gęsto zarośnięte, część młodych może przetrwać spontanicznie, choć zwykle odchów kontrolowany daje lepsze wyniki.