Rotala okrągłolistna, czyli Rotala rotundifolia, to jedna z najczęściej uprawianych roślin łodygowych w akwarystyce i zarazem jeden z najbardziej użytecznych gatunków do tworzenia gęstych, lekkich wizualnie kęp. Nie jest to typowa roślina wyłącznie podwodna przez całe życie, lecz gatunek ziemnowodny i błotny, który w naturze może rosnąć zarówno zanurzony, jak i wynurzony na terenach okresowo zalewanych. W akwarium ceniona jest za szybki wzrost, dużą tolerancję na warunki oraz zdolność do zmiany barwy od jasnozielonej po różową, pomarańczową i czerwonawą. To roślina praktyczna, ale jej najlepszy wygląd zależy nie od jednego „sekretnego” czynnika, tylko od równowagi światła, składników pokarmowych, CO2 i regularnego cięcia.
Rotala okrągłolistna – Rotala rotundifolia: czym jest i dlaczego jest tak popularna w akwariach
Rotala rotundifolia to prawidłowa nazwa naukowa gatunku należącego do rodzaju Rotala z rodziny krwawnicowatych, czyli Lythraceae. W handlu akwarystycznym występuje pod nazwą „rotala rotundifolia”, „rotala green”, „rotala colorata” albo pod różnymi nazwami selekcji i form uprawnych. Warto odróżniać sam gatunek od kultywarów i nazw handlowych, bo nie każda czerwoniejsza lub bardziej wąskolistna rotala to odrębny gatunek.
Popularność tej rośliny wynika z kilku cech jednocześnie. Po pierwsze, dobrze rośnie całkowicie zanurzona, więc jest rzeczywiście przydatną rośliną akwariową. Po drugie, łatwo reaguje na przycinanie i szybko się zagęszcza, co pozwala budować zwarte grupy na drugim lub trzecim planie. Po trzecie, potrafi intensywnie pobierać związki azotu i fosforu ze słupa wody, a przez to wspiera stabilizację biologiczną młodych zbiorników, choć nie jest żadnym „lekarstwem na glony”.
W praktyce akwarystycznej Rotala rotundifolia uchodzi za roślinę od umiarkowanie łatwej do średnio wymagającej. Przetrwa w akwarium bez dodatkowego CO2, ale wtedy zwykle rośnie luźniej, bardziej zielono i mniej dekoracyjnie. W zbiornikach z dobrym światłem, stabilnym nawożeniem i suplementacją CO2 pokazuje pełnię możliwości: zwarty pokrój, krótsze międzywęźla i wyraźniejsze czerwone lub łososiowe tony na szczytach pędów.
Co to za roślina, do jakiej grupy należy i skąd pochodzi
Rotala rotundifolia to gatunek rośliny łodygowej. Oznacza to, że rośnie dzięki wydłużającym się pędom z kolejnymi międzywęźlami i liśćmi, a po przycięciu łatwo wypuszcza pędy boczne. Nie tworzy kłącza, cebuli ani bulwy. System korzeniowy jest stosunkowo delikatny, ale skuteczny; roślina pobiera składniki zarówno przez korzenie, jak i przez liście ze słupa wody.
Naturalny zasięg obejmuje znaczną część Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Gatunek notowano między innymi w Indiach, Nepalu, Bangladeszu, Sri Lance, południowych Chinach, Tajwanie, Laosie, Tajlandii i Wietnamie, a także w innych regionach strefy monsunowej. W naturze zasiedla brzegi cieków, płytkie rowy, rozlewiska, podmokłe łąki, bagna, pola ryżowe, wolno płynące strumienie oraz tereny okresowo zalewane.
To ważne z punktu widzenia uprawy: Rotala rotundifolia nie jest wyłącznie rośliną głębokowodną. Najlepiej opisuje ją określenie roślina ziemnowodna lub błotna, zdolna do życia w formie emersyjnej, czyli wynurzonej, oraz submersyjnej, czyli zanurzonej. W handlu bardzo często jest produkowana emersyjnie, ponieważ taki sposób uprawy jest szybszy i bezpieczniejszy dla producenta. Po posadzeniu do akwarium przechodzi więc adaptację i może zrzucić część starych liści, zanim wytworzy nową formę zanurzoną.
Pokrój, wysokość i tempo wzrostu
W akwarium Rotala rotundifolia zwykle osiąga około 20–50 cm wysokości, a w wysokich zbiornikach lub przy rzadszym cięciu może rosnąć jeszcze wyżej. Szerokość pojedynczej kępy zależy głównie od liczby sadzonek i sposobu przycinania; dobrze prowadzona grupa może zająć kilkanaście do kilkudziesięciu centymetrów szerokości. To roślina wyraźnie pionowa, ale po częstym cięciu tworzy liczne odgałęzienia i staje się bardziej krzaczasta.
Tempo wzrostu jest zwykle umiarkowane do szybkiego. W zbiornikach high-tech, z mocniejszym światłem i stabilnym CO2, wymaga regularnego skracania, bo łatwo dochodzi do powierzchni i zaczyna zacieniać niższe rośliny. W akwariach bez CO2 rośnie wolniej, często z dłuższymi międzywęźlami i mniej zwartym pokrojem.
Dla tej rośliny bardzo ważna jest relacja między światłem a resztą warunków. Przy zbyt słabym świetle łodygi się wydłużają, odstępy między liśćmi rosną, a całość wygląda na „wyciągniętą”. Przy odpowiednio mocnym świetle, ale bez stabilnego dostępu do węgla i składników pokarmowych, mogą pojawić się zahamowanie wzrostu i glony.
Liście, łodyga i wybarwienie
Mimo nazwy gatunkowej „okrągłolistna”, forma zanurzona nie ma zwykle idealnie okrągłych liści. To częste źródło nieporozumień. Pod wodą liście są zazwyczaj wąskoeliptyczne do lancetowatych, siedzące lub na bardzo krótkich ogonkach, ustawione parami naprzeciwlegle na cienkiej łodydze. Długość liści najczęściej mieści się w granicach około 1–3 cm, a szerokość jest niewielka.
Łodyga jest delikatna, giętka, zwykle zielona do czerwonawej, z wyraźnymi węzłami. Z każdego węzła mogą wyrastać korzenie przybyszowe i nowe pędy boczne, co tłumaczy łatwość rozmnażania przez sadzonki. W dobrych warunkach szczyty pędów są gęste i zwarte, a młode liście przyjmują jaśniejszą lub intensywniejszą barwę niż starsze.
Kolor zależy od genetyki konkretnej linii uprawnej i od warunków. Typowa forma bywa jasnozielona do oliwkowozielonej w słabszym świetle. W silniejszym świetle, przy stabilnym CO2 i zbilansowanym nawożeniu, szczególnie na górnych partiach pędów pojawiają się tony różowe, brzoskwiniowe, pomarańczowe lub czerwone. Nie wynika to wyłącznie z „dużej ilości żelaza”. Żelazo jest ważnym mikroelementem, ale samo jego zwiększanie bez rozwiązania kwestii światła, azotu, fosforu, potasu i węgla nie daje przewidywalnego efektu.
Forma zanurzona i wynurzona
Różnice między formą emersyjną a submersyjną są u tego gatunku wyraźne. Forma wynurzona, spotykana w uprawie szklarniowej i w naturze na brzegach mokradeł, ma zwykle liście bardziej zaokrąglone, krótsze i grubsze. To właśnie od tych liści pochodzi epitet rotundifolia, czyli „okrągłolistna”. Roślina wynurzona może też kwitnąć.
Kwiaty są drobne, wyrastają pojedynczo lub po kilka w kątach liści, najczęściej w odcieniach różowych do fioletowawych, choć nie są głównym walorem ozdobnym w akwarystyce. W naturze rozmnażanie generatywne odbywa się przez nasiona, ale w akwarium ma znaczenie marginalne.
Forma zanurzona jest bardziej wydłużona, delikatniejsza i zwykle ma liście wyraźnie węższe. Po posadzeniu egzemplarzy z uprawy emersyjnej normalne jest obumieranie części starych liści. Nie musi to oznaczać choroby. Jeśli stożek wzrostu pozostaje zdrowy, a z węzłów wyrastają nowe, smuklejsze liście, roślina po prostu przechodzi typową adaptację do życia pod wodą.
Światło, CO2, nawożenie i parametry wody
Rotala rotundifolia ma wymagania świetlne od umiarkowanych do wysokich, zależnie od oczekiwanego efektu. Do samego przeżycia i wzrostu wystarcza często światło umiarkowane. Do uzyskania zwartego pokroju, krótkich międzywęźli i mocniejszego wybarwienia potrzebne jest światło bardziej intensywne. Trzeba jednak pamiętać, że zbyt silne światło bez odpowiedniego CO2 i nawożenia częściej pogarsza sytuację, niż ją poprawia.
Dodatkowe CO2 nie jest bezwzględnie konieczne, ale bardzo pomaga. Bez niego roślina zwykle rośnie wolniej, bardziej pionowo i mniej intensywnie się barwi. Przy stabilnej suplementacji CO2 łatwiej utrzymać gęste kępy i zdrowe, nieposzarpane szczyty wzrostu. To różnica między „da się uprawiać” a „wygląda naprawdę dobrze”.
Jeśli chodzi o nawożenie, jest to przede wszystkim roślina pobierająca znaczną część składników ze słupa wody, choć korzysta też z odżywczego podłoża. W praktyce najważniejsze są regularne dostawy makroelementów, zwłaszcza azotu, potasu i fosforu, oraz mikroelementów, w tym żelaza. Niedobory azotu mogą objawiać się słabym wzrostem i blednięciem starszych liści, niedobory potasu drobnymi ubytkami i martwicą tkanek, a niedobory mikroelementów deformacją młodych przyrostów lub chlorozą, czyli żółknięciem między nerwami. Takie objawy nie są jednak stuprocentowo diagnostyczne i trzeba je interpretować razem z warunkami świetlnymi, CO2 i ogólną stabilnością zbiornika.
Podłoże może być neutralne lub żyzne. Rotala rotundifolia dobrze rośnie zarówno w podłożach aktywnych, jak i w żwirze lub piasku wzbogaconym przez nawożenie słupa wody. Tabletki lub kapsułki nawozowe przy korzeniach mogą pomóc, ale zwykle nie są tak kluczowe jak przy roślinach silnie rozetowych. System korzeniowy służy tej rotali głównie do zakotwiczenia i dodatkowego pobierania składników, nie zaś jako jedyna droga żywienia.
Zakres tolerancji parametrów wody jest dość szeroki. W akwarystyce najczęściej dobrze rośnie w temperaturze około 20–28°C, przy pH w zakresie mniej więcej 5,5–7,5. Toleruje wodę miękką i średnio twardą, a zwykle radzi sobie także w wodzie umiarkowanie twardej, jeśli pozostałe warunki są stabilne. Nie jest to roślina skrajnie wrażliwa na GH czy KH, ale w bardzo twardej wodzie i bez CO2 częściej traci zwartość oraz atrakcyjny kolor.
| Cecha | Typowa wartość lub opis | Znaczenie w uprawie | Ciekawostka |
|---|---|---|---|
| Status botaniczny | Gatunek z rodzaju Rotala, rodzina Lythraceae | Pozwala odróżnić prawdziwy gatunek od nazw handlowych i kultywarów | W sprzedaży wiele form tego gatunku bywa błędnie traktowanych jako osobne gatunki |
| Typ ekologiczny | Roślina ziemnowodna i błotna, zdolna do wzrostu zanurzonego i wynurzonego | Wyjaśnia, dlaczego forma sklepowa często zmienia liście po posadzeniu do akwarium | Forma wynurzona zwykle ma bardziej zaokrąglone liście niż podwodna |
| Wysokość w akwarium | Najczęściej 20–50 cm, czasem więcej w wysokich zbiornikach | Najlepiej nadaje się na drugi lub trzeci plan | Przy częstym cięciu można utrzymać niższe, gęste krzewy |
| Tempo wzrostu | Umiarkowane do szybkiego | Pomaga szybko zagęścić aranżację, ale wymaga regularnego przycinania | Szybki wzrost sprzyja pobieraniu azotu i fosforu ze słupa wody |
| Światło | Umiarkowane do wysokiego | Silniejsze światło poprawia zwartość pokroju i wybarwienie | Zbyt intensywne światło bez równowagi nawożenia i CO2 może nasilić glony |
| CO2 | Niewymagane do przeżycia, bardzo korzystne dla wyglądu | Ułatwia uzyskanie gęstych, kolorowych szczytów i szybszego wzrostu | Bez CO2 roślina zwykle pozostaje bardziej zielona i luźniejsza |
| Pobieranie składników | Przez liście i korzenie, z dużym znaczeniem słupa wody | Regularne nawożenie wody bywa ważniejsze niż bardzo żyzne podłoże | To dlatego rotale dobrze reagują na stabilne dawkowanie makro i mikroelementów |
| Rozmnażanie | Przez sadzonki wierzchołkowe i fragmenty łodygi | Jest proste i szybkie nawet dla mniej doświadczonych akwarystów | Każdy zdrowy węzeł może stać się początkiem nowego pędu |
Wygląd, sposób wzrostu i różnice między formą zanurzoną a wynurzoną
Najbardziej charakterystyczną cechą Rotala rotundifolia jest drobnolistny, delikatny pokrój. Pędy są cienkie i rosną pionowo ku powierzchni, ale w grupie miękko się wyginają, tworząc naturalny, „chmurowy” efekt. To jedna z przyczyn, dla których roślina świetnie wpisuje się w akwaria typu nature aquarium i holenderskie kompozycje roślinne.
Forma zanurzona ma liście smukłe, lekkie wizualnie i rozmieszczone naprzeciwlegle. Młode przyrosty są najczęściej jaśniejsze i bardziej wybarwione niż starsze partie łodygi. Dolne liście mogą być ciemniejsze, większe lub szybciej odpadać, jeśli do wnętrza kępy nie dociera światło. To normalne przy zbyt gęstych nasadzeniach i rzadkim cięciu.
Forma wynurzona różni się bardziej zaokrąglonymi liśćmi, mocniejszą tkanką i możliwością kwitnienia. W paludariach i ripariach Rotala rotundifolia może rosnąć bardzo dobrze, jeśli ma stale wilgotne podłoże i wysoką wilgotność powietrza. W takich warunkach często rozwija się szybciej niż pod wodą.
W akwarium roślina tworzy korzenie przybyszowe z węzłów, zwłaszcza przy powierzchni lub po uszkodzeniu stożka wzrostu. To nie oznacza problemu samo w sobie. Często jest po prostu oznaką aktywnego wzrostu i gotowości do dalszego rozmnażania wegetatywnego.
Światło, nawożenie, CO2, podłoże oraz parametry wody
Najlepsze efekty daje światło umiarkowane do wysokiego, ale dobrane do wysokości akwarium, pozycji rośliny i całego systemu nawożenia. W niskim zbiorniku roślina może wybarwiać się dobrze już przy umiarkowanym natężeniu, podczas gdy w wysokim akwarium ten sam poziom oświetlenia okaże się niewystarczający przy dnie i w środkowej strefie.
Suplementacja CO2 nie jest obowiązkiem biologicznym gatunku, ale stanowi jedno z najważniejszych narzędzi poprawy formy uprawnej. Stabilność jest tu ważniejsza niż pogoń za konkretną liczbą. W praktyce większy problem sprawia niestabilny poziom dostępnego węgla niż jego umiarkowany, ale równy poziom.
Nawożenie powinno być regularne i proporcjonalne do intensywności światła oraz tempa wzrostu. Rotala rotundifolia dość szybko reaguje na braki w dostępności azotu i potasu, ale również na niedobory mikroelementów. Żelazo ma znaczenie dla kondycji młodych liści i wybarwienia, lecz nie działa w oderwaniu od reszty. Błędem jest traktowanie czerwonego koloru jako prostego wskaźnika „dużo żelaza”.
Podłoże aktywne może ułatwiać start i stabilizować część parametrów, ale nie jest warunkiem koniecznym. W akwariach na podłożu neutralnym roślina także rośnie dobrze, jeśli słup wody jest właściwie nawożony. Drobny żwir lub piasek z odpowiednią warstwą pozwalającą zakotwiczyć łodygi zwykle wystarcza. W bardzo grubym, lekkim podłożu świeżo posadzone pędy mogą łatwo wypływać.
Temperatura około 22–26°C jest w praktyce bardzo wygodna, ale gatunek zwykle toleruje nieco chłodniejszą i cieplejszą wodę. Lekki ruch wody jest korzystny, bo ułatwia wymianę gazową i dystrybucję nawozów, jednak silny, punktowy strumień może kłaść cienkie łodygi i utrudniać budowę równej kępy.
Sadzenie, przycinanie, rozmnażanie i pielęgnacja
Sadzenie Rotala rotundifolia najlepiej przeprowadzać pojedynczymi pędami lub w małych grupach po kilka łodyg, z odstępami około 1–3 cm. Najpierw należy dokładnie usunąć koszyczek i wełnę mineralną, jeśli roślina pochodzi z hodowli koszyczkowej. Pędy warto rozdzielić, a dolne liście z fragmentu przeznaczonego do umieszczenia w podłożu delikatnie usunąć, aby nie gniły po zakopaniu.
Nie należy wciskać zbyt wielu łodyg w jeden punkt. Gęsto zbite sadzonki słabiej się ukorzeniają i szybciej tracą dolne liście. Lepiej posadzić je rzadziej i pozwolić im się rozkrzewić. Po pierwszych przycinkach kępa sama stanie się pełniejsza.
Przycinanie jest podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym. Wierzchołki skraca się nożyczkami nad węzłem, zostawiając dolną część w podłożu. Z pozostawionej łodygi najczęściej wyrastają pędy boczne, które zagęszczają roślinę. Odcinane zdrowe wierzchołki można ponownie sadzić jako nowe sadzonki. To najprostsza metoda rozmnażania w akwarium.
Aby utrzymać zwartą formę, wielu akwarystów stosuje cykl: wzrost, cięcie wysoko, ponowny wzrost, kolejne cięcie niżej i dosadzanie najlepszych szczytów. Dzięki temu kępa nie łysieje od dołu. Jeśli roślina jest zaniedbana i ma pustą dolną część, często lepiej odmłodzić ją przez usunięcie starych łodyg i posadzenie świeżych, zdrowych wierzchołków.
Częste przesadzanie nie służy temu gatunkowi, choć zwykle je znosi. Po każdej większej ingerencji może nastąpić krótkie zahamowanie wzrostu. Pielęgnacja powinna więc być regularna, ale możliwie przewidywalna.
Porównanie z podobnymi i często mylonymi roślinami
Rotala rotundifolia jest często mylona z innymi rotalami, zwłaszcza gdy rośliny sprzedawane są pod nazwami handlowymi.
- Rotala indica – w akwarystyce nazwa ta była długo nadużywana jako błędne określenie Rotala rotundifolia. Prawdziwa Rotala indica jest inną rośliną i znacznie rzadziej występuje w handlu. Jeśli ktoś kupuje „rotala indica”, bardzo często dostaje właśnie R. rotundifolia.
- Rotala wallichii – ma znacznie delikatniejsze, niemal igiełkowate liście i jest trudniejsza w uprawie. Wymaga zwykle lepszej stabilności, mocniejszego światła i CO2. Daje bardziej „piórkowy” efekt niż R. rotundifolia.
- Rotala hra lub formy sprzedawane jako „Rotala H’ra” – zwykle mają węższe liście i intensywniejsze czerwono-pomarańczowe wybarwienie. Często są traktowane jako odmienne formy lub selekcje w obrębie grupy R. rotundifolia w handlu.
- Ludwigia arcuata – bywa mylona z czerwonawymi rotalami, ale ma inny układ liści, sztywniejszy pokrój i zwykle nieco inne reakcje na cięcie oraz skład nawożenia.
Na tle tych roślin Rotala rotundifolia wypada jako gatunek bardziej tolerancyjny i łatwiejszy do prowadzenia niż najbardziej wymagające czerwone łodygowce, ale mniej „samowystarczalny” pod względem estetyki niż najprostsze zielone rośliny łodygowe.
Mity i nieporozumienia wokół Rotala rotundifolia
- To nieprawda, że czerwony kolor tej rośliny zależy wyłącznie od żelaza. O wybarwieniu decydują razem światło, genetyka, CO2, tempo wzrostu i ogólna kondycja.
- Nie każda „rotala indica” w sklepie to prawdziwa Rotala indica. Bardzo często jest to właśnie Rotala rotundifolia.
- Roślina nie wymaga obowiązkowo instalacji CO2 do życia, ale bez dodatkowego CO2 zwykle wygląda mniej efektownie.
- Więcej światła nie zawsze oznacza lepszy wzrost. Nadmiar światła przy niedoborach węgla lub nawozów może wywołać glony i deformacje.
- Żółknięcie liści nie zawsze oznacza brak żelaza. Podobne objawy mogą wynikać z niedoboru azotu, słabej adaptacji, problemów z korzeniami lub niestabilnego CO2.
- Gubienie części starych liści po posadzeniu nie musi oznaczać choroby. Często jest skutkiem przejścia z formy emersyjnej na submersyjną.
Ciekawostki o rotali okrągłolistnej
- Nazwa gatunkowa odnosi się głównie do liści formy wynurzonej, nie do typowego wyglądu pod wodą.
- To jedna z najczęściej wykorzystywanych roślin do budowania „kolorowych chmur” w akwariach konkursowych.
- Przy regularnym cięciu może tworzyć bardzo zwarte krzewy, choć botanicznie pozostaje rośliną łodygową.
- W naturze często zasiedla siedliska zmienne sezonowo, z okresami zalania i okresami odsłonięcia.
- W handlu spotyka się wiele selekcji tej rośliny różniących się szerokością liści i intensywnością wybarwienia.
- Korzenie przybyszowe wyrastające z łodygi nie są zjawiskiem niezwykłym i mogą pomóc roślinie szybciej się zakotwiczyć.
- Szybki wzrost sprawia, że roślina może wspierać dojrzewanie zbiornika, ale nie zastąpi prawidłowej filtracji i pielęgnacji.
- W gęstych kępach chętnie przebywa narybek i drobne krewetki, bo znajdują tam osłonę i powierzchnię do żerowania mikrofauny.
FAQ
Jak duża rośnie Rotala rotundifolia?
W akwarium najczęściej osiąga około 20–50 cm wysokości, ale w sprzyjających warunkach może rosnąć wyżej. Szerokość kępy zależy głównie od liczby sadzonek i częstotliwości cięcia. W niskich zbiornikach można utrzymywać ją niżej dzięki regularnemu przycinaniu.
Czy Rotala rotundifolia jest łatwa w uprawie?
Jest stosunkowo tolerancyjna, ale nie zawsze łatwa, jeśli celem ma być bardzo zwarta i intensywnie wybarwiona kępa. Dla początkujących może być dobrym wyborem pod warunkiem, że zaakceptują bardziej zielony i luźniejszy wygląd w prostszych zbiornikach. W wersji pokazowej wymaga już więcej kontroli nad światłem, nawożeniem i CO2.
Czy Rotala rotundifolia potrzebuje CO2?
Nie potrzebuje dodatkowego CO2 do samego przetrwania, ale wyraźnie korzysta z jego stabilnego podawania. W akwariach bez CO2 często rośnie wolniej, ma dłuższe międzywęźla i słabsze wybarwienie. Jeśli zależy na zwartej, gęstej i kolorowej formie, suplementacja CO2 zwykle bardzo pomaga.
Jakiego światła potrzebuje Rotala rotundifolia?
Najczęściej najlepiej rośnie przy świetle umiarkowanym do wysokiego. Przy słabszym oświetleniu może się wyciągać i pozostawać głównie zielona. Intensywniejsze światło poprawia pokrój i kolor, ale tylko wtedy, gdy równocześnie dostępne są CO2 i składniki pokarmowe.
Jak sadzić Rotala rotundifolia?
Należy rozdzielić pędy, usunąć dolne liście z odcinka przeznaczonego do wsadzenia i sadzić łodygi pojedynczo albo po 2–3 sztuki, z niewielkimi odstępami. Zbyt ciasne sadzenie pogarsza cyrkulację i zwiększa ryzyko utraty dolnych liści. Po ukorzenieniu i pierwszym cięciu roślina sama zacznie się zagęszczać.
Dlaczego Rotala rotundifolia traci liście po posadzeniu?
Najczęstszą przyczyną jest adaptacja z formy wynurzonej do zanurzonej. Starsze liście szklarniowe mogą obumierać, a w ich miejsce pojawiają się nowe, węższe liście podwodne. Jeśli jednak łodyga mięknie, czernieje lub gnije od podstawy, problem może wynikać z uszkodzenia, słabego ukorzenienia, niedostatecznego światła albo złej jakości wody.
Jak przycinać i rozmnażać Rotala rotundifolia?
Najlepiej przycinać wierzchołki nad węzłem. Pozostawiona dolna część zwykle wypuszcza pędy boczne, a odcięte zdrowe szczyty można wsadzić ponownie do podłoża. To najprostsza i najskuteczniejsza metoda rozmnażania tego gatunku w akwarium.
Na którym planie akwarium sadzić Rotala rotundifolia?
Najczęściej na drugim lub trzecim planie. W małych akwariach przy regularnym cięciu może pełnić rolę niskiej, gęstej grupy w środkowej części aranżacji. Ze względu na wysokość i zdolność do zacieniania zwykle nie nadaje się na klasyczny pierwszy plan.
